Reminding Arrows

ขอบคุณลูกศรแห่ง disappoinement ที่ปักอก
เธอคอยเตือนให้ฉันรู้
ถึงทิศทางที่ฉันควรเดินไป

ทุกครั้งที่ฉันหลงลืม วอกแวก
เมื่อฝ่ามือฉันสัมผัสที่หัวใจ
ตรงจุดที่เธอปักอยู่

ฉันจะระลึกถึง
ความสำคัญของการเดินไปให้ถึง
การเป็นคนแบบที่ฉันอยากเป็น
ในจุดที่เธอไม่อาจปฏิเสธฉันได้อีกต่อไป

ฉันจะไม่รีบร้อน
ฉันจะยืดอกรับลูกศรทั้งหมดนั้น
ไม่หลบอยู่หลังข้ออ้างใดๆ
ไม่อธิบายตัวเองต่อใคร

ฉันจะไม่ตัดสินตัวเอง
ฉันจะไม่ให้เธอตัดสินฉัน
ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยอมรับความจริง
แต่ฉันเชื่อมั่น
ว่ามันไม่ใช่ “ความจริงตลอดไป” ของฉัน

และฉันรู้สึก
ว่าสิ่งต่างๆ กำลังดีขึ้น
แม้ฉันไม่อาจมีคำตอบทันที
แม้ฉันยังไม่อาจเป็นตัวตนที่ทำให้เธอ
รู้สึกสะดวกใจที่จะอยู่ด้วย

ฉันรับรู้ความไม่สบายใจของเธอ
แต่การเติบโตมักเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ
ไม่มีอะไรหยุดนิ่ง
ฉันรับรู้ถึง trust ที่กำลังค่อยๆ เติบโต
คำพูดหนึ่งคำที่ฉันพูดมากขึ้น
เสียงหัวเราะหนึ่งเสียงที่มากขึ้นเวลาที่ฉันพูดอะไรผิด
หนึ่งวินาทีที่นานขึ้นก่อนที่จะมีใครรีบโต้แย้งไอเดียบ้าๆ บอๆ ของฉัน

ต้นไม้ค่อยๆ งอกงามขึ้น
ไม่ใช่เมื่อเรารีบเร่งให้คำตอบว่าเราจะทำอะไร
แต่เมื่อเราค่อยๆ ใช้เวลาร่วมกันไป

เธอไม่ต้องเปลี่ยนอะไร
ความเงียบของฉันไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธเธอ
ฉัน admire เธอ และอยากที่จะ live up to you ตลอดเวลา
เพียงแต่มันมีกำแพงที่มองไม่เห็น
ที่เมื่อฉันรีบข้ามไปแล้วมันจะเจ็บ
ฉันอยากจะรอเวลาให้มันอ่อนนิ่มลง
ก่อนที่จะก้าวข้ามมันไป