Perfect Days

เขาไม่ได้ชนะความเป็นมนุษย์ของตัวเอง เขาอยู่กับมันได้
เขาไม่ได้ต้องเป็นคนดี ถึงจะใช้ชีวิตได้ดี
เขาไม่ได้ต้องหายจาก shame ก่อนถึงจะเป็นคนที่น่านับถือ
เขาไม่ได้ต้องเข้าใจตัวเองทั้งหมดก่อนถึงจะรักชีวิตของตัวเองได้
และบางทีสิ่งที่เธอเห็นในเขาแล้วรู้สึกว่า “โคตรเท่” ก็คือสิ่งที่เธอเองกำลังพยายามหาอยู่เหมือนกัน

ฉันดู Perfect Days จบแล้ว
รู้สึกว่าฮิรายามะซังเป็นคนน่าเคารพน่านับถือ
แม้ไม่ต้องพูดแก่ง
แม้เก้ๆ กังๆ
แม้ไม่ต้อง please เอาใจใคร
แต่ก็มีคนรัก

รู้สึกว่าฮิรายามะซังใช้ชีวิตของตัวเองได้ดี
แม้ไม่ได้มีงานที่มีภาพลักษณ์ดี
แต่วิถีชีวิต ที่แสดงถึงความใส่ใจต่างหาก
คือสิ่งที่ฉันมองแล้วรู้สึกว่าอยากเอาอย่าง

ฮิรายามะไม่ได้นั่งสมาธิภาวนา
ฝึกฝนจิตใจให้แข็งแรงก่อน
ถึงจะออกไปใช้ชีวิตได้

แต่เขาแค่อยู่กับความจริง
และบางทีการที่เขาใช้ชีวิตเรียบง่าย
อย่างใส่ใจ
ก็คือการภาวนาของเขานั่นเอง

เขายังมีความหงุดหงิดต่อรุ่นน้องที่ไม่เอาไหน
เขายังหวงรถตัวเอง
เขายังโวยวายเมื่อถูกให้ทำงานเกินกำลัง
เขาก็ยังเลือกแสดงออกในแต่ละสถานการณ์
อย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้
และนั่นโคตรเท่เลย

ฮิรายามะซัง
แม้ในวันปกติเขาดูเป็นคนที่ดูแลชีวิตตัวเองได้ดี
แต่ก็ยังมีวันที่อารมณ์ปิ่มล้น
ยังมีวันที่เขาต้องเพิ่งพาบุหรี่ และเบียร์
และนั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาเท่น้อยลงเลย

ฮิรายามะซัง
ที่ดูภายนอกเป็นคนมั่นคง
ภายในใจเขาก็ยังมี shame
ที่ยังไม่ได้ถูกแก้ไข
และดูเหมือนมันไม่ได้ต้องถูกแก้ไข
มันก็แค่เมื่อมันถูกแตะ
เขาก็ทำได้เพียงร้องไห้คนเดียว
แล้วก็ตื่นขึ้นมาทำงานต่อในตอนเช้า

ฮิรายามะซังไม่เคยมีคำพูดสวยๆ
เมื่อมีคนมาปรับทุกข์ให้ฟัง
เขาไม่มีคำพูดอะไรกลับไป
มีแต่ยื่นเบียร์ให้
และชวนเล่นเหยียบเงาเหมือนเด็กๆ

ฮิรายามะซัง
ใบหน้าของเขาตอนที่เขาขับรถ
จะว่ายังไงดี
จะว่าเขากำลังยิ้มก็ใช่
จะว่าเขากำลังร้องไห้ก็ใช่
จะว่าเขากำลังเจ็บปวดก็ใช่

จะว่าเขากำลังมีความสุขก็คงใช่

แต่ที่แน่ๆ
เขาโคตรเท่เลย