How to play a losing arc wihtout becoming The Loser

บางทีฉันก็รู้สึกขอบคุณความรู้สึก shame ที่เกิดขึ้น
มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันกำลังอยู่ในบทบาทที่ฉันไม่อยากจะอยู่
กำลังใช้ชีวิตเป็นคนที่ไม่ได้อยากจะเป็น

เป็น The Loser

ฉันขอบคุณเพราะ
ฉันคิดว่าถ้าวันนึงความรู้สึก shame นี้หายไป
โดยที่ชีวิตฉันยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง
วันนั้นคงหมายถึง
วันที่ฉันได้กลายเป็น loser ไปแล้วจริงๆ

ความรู้สึก shame นี้
ที่แท้ก็คือ
ความขัดขืนของฉัน
ที่ไม่ยอมแพ้
ต่อคุณค่าบางอย่างที่สำคัญ

สำหรับฉันแล้ว
individuation คือการเป็นสิ่งที่ไม่อยากเป็นได้มากขึ้น
แต่ไม่ได้หมายถึง การยอมจำนนต่อพวกมัน

ต่อ ความทุกข์
่ต่อ shadow
ต่อ exile archetype
ต่อ สิ่งที่เราหลีกหนี

ฉันรู้ จักรวาลไม่เคยตัดสิน
แต่ฉันใช้ชีวิตอยู่ในโลก
และโลกมี preference
โลกตัดสิน…
และบางคุณค่า
ได้รับการต้อนรับดีกว่า

การยอมรับความชั่วในตัวเอง
ไม่ได้หมายความว่าเราต้องกลายเป็นคนชั่ว

การเป็น wholeness อย่างไม่หลุดโลก
ไม่ได้หมายถึง
การกลายเป็นเงา
แต่คือการยังคงเป็นแสง
และใช้ชีวิตอยู่ได้โดยไม่ผลักไสเงาในตัวเอง

ยังคงถวิลหาชีวิตที่ดีขึ้น
ยังคงพัฒนาตัวเองให้สามารถ
ถือบทบาทที่ตัวเองอยากเป็น
ยังคงไล่ตามคุณค่าบางอย่าง
แต่ยังใช่ชีิวิตอยู่ได้
ในเวลาที่พบว่าตัวเอง
รักษาคุณค่าเหล่านั้นไว้ไม่ได้

“ฉันไม่อยากเป็น loser”

นี้คือความจริงของฉันบนโลก
เพราะโลกไม่ต้อนรับ loser

แต่ตอนนี้ฉันก็ยอมรับความจริง
ที่ตัวเองกำลังใช้ชีวิต
อยู่ใน arc ที่ฉันกำลังพ่ายแพ้
และยอมรับ shame ที่เกิดขึ้น… ในใจ

ในเวลาที่เราอยู่ใน arc ของความสำเร็จ
เราก็เก็บ ผู้ชนะ และความหยิ่งผยอง (pride) ไว้ในใจ
และเลือกแสดงออกอย่างถ่อมตน

ในเวลาที่เราอยู่ใน arc ของความพ่ายแพ้
เราก็เก็บ ผู้แพ้ และความอับอาย (shame) ไว้ในใจ
และเลือกแสดงออกอย่างภาคภูมิ

นี่ไม่ใช่การสวมหน้ากาก
แต่คือการรู้ตัวในบทบาท
และทำให้เราไม่กลายเป็นมัน

อย่างในวันนี้
ที่ฉันต้องปฏิสัมพันธ์
กับคนที่แสดงละครเวทีร่วมกันกับฉัน
และเขาเป็น winner
พูดอย่าง winner
แสดงออกอย่าง winner

เมื่อบทละครเขียนมาแบบนั้น
เมื่อ winner พูดอะไรกับฉัน
เขาก็กำลังค่อยๆ เปลี่ยนฉันให้กลายเป็น loser

winner พูดว่าฉันโอเค
loser พูดว่าฉันไม่โอเค

winner ถามว่าเธอมีปัญหาอะไรไหม
loser บอกว่าฉันมีปัญหา

winner ตัดสินใจว่าเราควรไปทางนี้ทางนั้น
loser ต้องพึ่งพาคนอื่นในการตัดสินใจ

winner รู้สึก pride
loser รู้สึก shame

และฉันก็รู้สึก shame
นั่นคือเหตุผลว่าทำไม
ฉันจึงขอบคุณความรู้สึกนี้

มันเป็นเสียงของร่างกาย
ที่กำลังตะโกนบอกฉัน
เฮ้… เธอกำลังหลง
เล่นบทบาทที่ไม่ถูกต้อง
นี่ไม่ใช่เธอ

และทันทีที่ฉันรู้ตัว
ฉันเลือกที่จะไม่ให้ shame พูดด้วยเสียงของมัน
หรือผลักไสมัน
แต่เลือกที่จะเก็บมันไว้
ที่วิหารแห่งความความเงียบภายในของฉัน
และแสดงออกด้วยเสียงของความภาคภูมิ

ฉันจึงพูดว่าฉันโอเค
ฉันจึงถามกลับไปว่าแล้วเธอหล่ะ มีปัญหาอะไรให้ฉันช่วยไหม
ฉันจึงพูดว่าฉันรับผิดชอบในการตัดสินใจของตัวเองได้

แม้พูดทั้งที่ยังกัดฟัน
แต่ก็เพื่อเป็นหลักฐาน
ว่าฉันยังไม่ยอมจำนน

ฉันเลือกที่จะไม่ให้ shame อธิบายตัวมันเอง
เพื่อที่จะเก็บพลังงานนั้นไว้
ให้มันทำงานอย่างเงียบๆ
ในโลกที่ไม่มีใครเห็น

กลับไปดูแลตัวเองให้ดี
รักษาร่างกายใ้หแข็งแรง
ทำในสิ่งที่ทำได้ตรงหน้าในดี
รักษาคำพูดให้มากขึ้น
เป็นคนอย่างที่อยากเป็นให้มากขึ้นแม้สัก 1 ขณะจิต
ในยามที่ไม่มีใครมอง

และนี่ก็คือ
วิธีที่ฉันใช้เล่นละครเวที
ในบทบาทของผู้ที่เผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้
โดยที่ไม่กลายเป็นผู้แพ้