How to play a loser role

บางทีฉันก็รู้สึกขอบคุณความรู้สึก shame ที่เกิดขึ้น
มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันกำลังอยู่ในบทบาทที่ฉันไม่อยากจะอยู่
กำลังใช้ชีวิตเป็นคนที่ไม่ได้อยากจะเป็น

เป็น loser

ฉันขอบคุณเพราะ
ฉันคิดว่าถ้าวันนึงความรู้สึก shame นี้หายไป
โดยที่ชีวิตฉันยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง
วันนั้นคงหมายถึง
วันที่ฉันได้กลายเป็น loser ไปแล้วจริงๆ

ความรู้สึก shame นี้
ที่แท้ก็คือ
ความขัดขืนของฉัน
ที่ไม่ยอมแพ้
ต่อคุณค่าบางอย่างที่สำคัญ

สำหรับฉันแล้ว
wholeness คือ
การเป็นสิ่งที่ไม่อยากเป็นได้มากขึ้น

แต่ไม่ได้หมายถึง
การยอมจำนนพวกมัน

ต่อความทุกข์
่ต่อ shadow
ต่อ สิ่งที่เราหลีกหนี

ฉันรู้
จักรวาลไม่เคยตัดสิน
แต่ฉันใช้ชีวิตอยู่ในโลก
และโลกมี preference
โลกตัดสิน
และบางคุณค่า
ได้รับการต้อนรับดีกว่า

การเป็น wholeness อย่างไม่หลุดโลก
ไม่ได้หมายถึง
การรวมเป็นหนึ่งกับเงา
แต่คือการยังคงเป็นแสง
และใช้ชีวิตอยู่ได้ในเวลาที่ต้องกลายเป็นเงา

ยังคงถวิลหาชีวิตที่ดีขึ้น
ยังคงพัฒนาตัวเองให้สามารถ
ถือบทบาทที่ตัวเองอยากเป็น
ยังคงไล่ตามคุณค่าบางอย่าง
แต่ยังใช่ชีิวิตอยู่ได้
ในเวลาที่พบว่าตัวเอง
ปราศจาคคุณค่าเหล่านั้น

“ฉันไม่อยากเป็น loser”

นี้คือความจริงของฉันบนโลก
เพราะโลกไม่ต้อนรับ loser
นี้คือปัญญา ไม่ใช่การยึดติด

แต่ตอนนี้ฉันก็ยอมรับความจริง
ที่ตัวเองกำลังใช้ชีวิต
อยู่ใน arc ของ loser
และยอมรับ shame ที่เกิดขึ้น… ในใจ

ในเวลาที่เราอยุ่ใน arc ของ winner
เราก็เก็บ pride ไว้ในใจ
และเลือกแสดงออกอย่างถ่อมตน

ในเวลาที่เราอยู่ใน arc ของ loser
เราก็เก็บ shame ไว้ในใจ
และเลือกแสดงออกอย่างภาคภูมิ

นี่ไม่ใช่การสวมหน้ากาก
แต่คือการรู้ตัวในบทบาท
และทำให้เราไม่กลายเป็นมัน

อย่างในวันนี้
ที่ฉันต้องปฏิสัมพันธ์
กับคนที่แสดงละครเวทีร่วมกันกับฉัน
และเขาเป็น winner
พูดอย่าง winner
แสดงออกอย่าง winner

มัน automatic มากที่ฉันจะแสดงออกอย่าง loser
พูดอย่าง loser

winner พูดว่าฉันโอเค
winner ถามว่าเธอมีปัญหาอะไรไหม
winner ตัดสินใจว่าเราควรไปทางนี้ทางนั้น

loser พูดว่าฉันไม่โอเค
loser บอกว่าคนโน้นคนนี้มีปัญหา
loser ต้องพึ่งพาคนอื่นในการตัดสินใจ

winner รู้สึก pride
loser รู้สึก shame

เมื่อบทละครเขียนมาแบบนั้น
เมื่อ winner พูดอะไรกับฉัน
เขาก็กำลังค่อยๆ เปลี่ยนฉันให้กลายเป็น loser

และฉันก็รู้สึก shame
นั่นคือเหตุผลว่าทำไม
ฉันจึงขอบคุณความรู้สึกนี้

มันเป็นเสียงของร่างกาย
ที่กำลังตะโกนบอกฉัน
เฮ้… เธอกำลังหลง
เล่นบทบาทที่ไม่ถูกต้อง
นี่ไม่ใช่เธอ

และทันทีที่ฉันรู้ตัว
ฉันเลือกที่จะไม่ให้ shame พูดด้วยเสียงของมัน
หรือผลักไสมัน
แต่เลือกที่จะเก็บมันไว้ในความเงียบ
และแสดงออกด้วยเสียงของความภาคภูมิ

ฉันจึงพูดว่าฉันโอเค
ฉันจึงถามกลับไปว่าแล้วเธอหล่ะ มีปัญหาอะไรให้ฉันช่วยไหม
ฉันจึงพูดว่าฉันรับผิดชอบในการตัดสินใจของตัวเองได้

แม้พูดทั้งที่ยังกัดฟัน
แต่ก็เพื่อเป็นหลักฐาน
ว่าฉันยังไม่ยอมจำนน
ไม่ใช่การหนีตัวเอง

ฉันเลือกที่จะไม่ให้ shame อธิบายตัวมันเอง
เพื่อที่จะเก็บพลังงานนั้นไว้
ไปพัฒนาตัวเองอย่างเงียบๆ

กลับไปดูแลตัวเองให้ดี
รักษาร่างกายใ้หแข็งแรง
ทำในสิ่งที่ทำได้ตรงหน้าในดี
รักษาคำพูดให้มากขึ้น
เป็นคนอย่างที่อยากเป็นให้มากขึ้นแม้สัก 1 ขณะจิต
ในยามที่ไม่มีใครมอง

และนี่ก็คือ
วิธีที่ฉันใช้เล่นละครเวที
ในบทบาทของ loser
อย่างไม่พ่ายแพ้ต่อมัน