Everything is good

อุปปาทานก็คือธรรมชาติของจิต
ไม่ใช่สิ่งที่ต้องกำจัด
มันคือความสัมพันธ์ของจิตเรากับความจริง

การใช้ชีวิตอยู่ในโลกอย่างสัมพันธ์กับโลก
เราไม่อาจเป็นคนที่เอาแต่มองจิต
โดยไม่ปล่อยให้มีช่วงเวลาที่เรากลายเป็นจิต

การมองเห็นคือ awareness
แต่พอมองเห็นแล้วเราต้องเลือก

จิตของเราไม่ใช่สิ่งที่ดื้อรั้น
เค้ารอฟังสิ่งที่เราบอกเค้าอยู่เสมอ
และเค้าก็จะกลายเป็นสิ่งที่เราบอกให้เค้าเป็นนั้นเอง

เพียงแต่เค้าไม่ได้ฟังคำพูดตรงๆ
ที่เราบอกเขา
เค้าฟังคุณภาพของความสัมพันธ์
ที่เราให้กับสิ่งต่างๆ

ในเวลาที่จิตกำลังกลัวการถูกปฎิเสธ

ถ้าเราเถียงเค้าว่ามันไม่จริง
หรือบอกเค้าว่าช่างแม่ง เราอยู่คนเดียวได้

จิตไม่ได้ยินว่ามันจริงหรือไม่
เค้าไม่สนใจว่าเราอยู่คนเดียวได้หรือไม่

สิ่งที่จิตได้ยินคือ
สำหรับเราแล้วการถูกปฏิเสธเป็นสิ่งที่แย่

และนั่นคือสิ่งที่เธอพร่ำบอกกับจิตของเธอ
และเค้าก็จะเชื่ออย่างนั้น
และทำหน้าที่คอยเฝ้าระวังเพื่อเธอ
อย่างสุดความสามารถ

คำถามที่เธอควรถามตัวเอง
คือเธอจะบอกจิตของเธอยังไง
ให้มันมีความหมายว่า
การถูกปฏิเสธอาจเป็นเรื่องที่ดี
ทั้งต่อตัวเราและคนอื่น

---

มันเหมือนกับตอนที่เราออกกำลังกายนั่นแหละ
แน่นอนมันเหนื่อย มันเมื่อย มันปวด
แต่เราก็ยังทำ และจิตของเราก็ไม่ได้ต่อต้านเรา
เพราะเราบอกเค้าอยู่เสมอว่า
ความเหนื่อย ความเมื่อย และความปวดนี้
มันเป็นสิ่งที่ดี เพราะมันกำลังหมายความว่า
ร่างกายเรากำลังแข็งแรงขึ้น
กำลังยกน้ำหนักได้มากขึ้น
กำลังมีรูปร่างที่ดีขึ้น

กับความยากลำบากทุกรูปแบบในชีวิตเรา
ถ้าทุกครั้งที่เราเจอมัน
เราบอกกับจิตของเราเสมอว่ามันไม่ดี
เราโทษคนอื่น
โทษตัวเอง
หาเหตุผลว่าทำสิ่งนั้นจึงไม่ควรเกิดขึ้น
เรากำลังบอกจิตของเราให้หลีกเลี่ยงสิ่งเหล่านั้น

จงฝึกมองหาข้อดีในทุกสิ่ง
ว่าความยากที่เธอกำลังเผชิญ
กำลังนำเธอไปสู่ความหมายที่ดีอย่างไร
และจิตของเธอก็จะยินดี
ที่จะอยู่ตรงนั้นกับเธอ

ในเรื่องของความสัมพันธ์
การที่เราต้องเจอหน้าใคร
แล้วต้องคิดเสมอว่าเค้าไม่ดีอย่างไร
เธอก็กำลังบอกจิตของเธอว่าความสัมพันธ์นั้นไม่ดี

บางทีเธอโทษคนอื่น
ไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนไม่ดี
แต่เพราะเธอกำลังปกป้องตัวเอง
จากการต้องโทษตัวเอง
และนั่นน่าเห็นใจ

เพราะเราเป็นคนที่ต้องอยู่กับตัวเองตลอดเวลา
ถ้าเธอบอกจิตของเธอเสมอๆ ว่าตัวเองนั้นไม่ดี
จิตของเธอจะอยู่ตรงนั้นได้อย่างไร
มันคงอยากจะหนี
แต่มันจะหนีไปไหนได้
มันก็คงทำได้เพียงเกลียดชังตัวเอง
และอยากจบชีวิตตัวเองลง

มันมีทางออกอยู่นะ
ทางที่เธอไม่ต้องโทษใคร
ไม่ว่าจะโลก คนอื่น หรือตัวเอง

ก็คือความเมตตาต่อตัวเอง
ถ้าเธอเมตตาต่อตัวเองได้
เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะโทษคนอื่น

จากนั้นเธอก็จะมองเห็นโลกชัดขึ้น
เธอจะสามารถเลือกความหมายที่ดี
ให้แก่ความยากในปัจจุบันของเธอได้

และต่อให้เธอเลือกที่จะจากไป
มันก็จะไม่ใช่เพราะความยากเป็นสิ่งไม่ดี ที่เธอต้องหนี
แต่อาจเป็นเพราะ
เรื่องดีๆ ที่ความยากนั้นกำลังมอบให้เธอ
อาจแค่ไม่ใช่สิ่งที่เธอสนใจอยากได้มัน

เราไม่จำเป็นต้องปฏิเสธคุณค่าของสิ่งหนึ่ง
เพียงเพื่อให้ตัวเองมีเหตุผลที่จะเดินจากมันมา

เช่นเดียวกับที่เราไม่จำเป็นต้องเกลียดความยากลำบาก
เพียงเพื่ออนุญาตให้ตัวเองหยุดพัก
หรือเลือกเส้นทางอื่น

บางสิ่งอาจมีคุณค่า
โดยที่เราไม่จำเป็นต้องเลือกมัน

และบางสิ่งอาจทำให้เราเจ็บปวด
โดยที่เราไม่จำเป็นต้องเกลียดมัน