Dropped Stone

อะไรเอ่ย…
ตอนเห็น ไม่สั่น
แต่ตอนสั่น ไม่เห็น

ดั่งก้อนหิน
หล่นตุ๋ม
กระเพื่อมผิวน้ำ

ก้อนแรกไม่เป็นไร
ก้อนสองลมหายใจ
เริ่มแปรปรวน

รวดเร็ว
มองไม่ทันเห็น
เจ้าก้อนหิน
เป็นเช่นไร…

รู้สึกตัวอีกที
เห็นเพียงผิวน้ำ
สั่นไหว
ทรมาน…

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่ง
เธอเริ่มทัน

ชั่วขณะจิต
ที่ลมหายใจ
เริ่มเปลี่ยน

ราวกับภาพหยุดนิ่ง
ในห้วงเวลา
ที่ก้อนหินสัมผัสผิวน้ำ

จังหวะเดียว
ที่เธอได้ “เห็น”
พร้อมกับ “เป็น”

หยั่งรู้
เกินกว่าจะอธิบาย

เธอหยุด
ก่อนที่ระลอกแรก
จะถือกำเนิด

และปล่อยให้ก้อนหิน
จมลงไป…
อย่างช้าๆ
อย่างนุ่มนวล
อย่างเป็นมิตร

ในทุกวินาที
เธอที่เลือกไม่ react

เพียงกระซิบกับผิวน้ำว่า

“ไม่เป็นไร”

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจ้าก้อนหินก็ค่อยๆ หล่นช้าลง
เจ้าผิวน้ำก็ค่อยๆ สั่นน้อยลง

วันหนึ่ง…
เจ้าก้อนหินก็ไหลผ่านไป
ราวกับว่าทั้งสองเป็นเนื้อเดียวกัน

ก้อนหินยังคง
หล่นลง
บนผิวน้ำ

หว่าสงบนิ่ง…
ผิวน้ำ
ไม่กระเพื่อมแล้ว