Beginner

มันคือความเจ็บใจ
เจ็บใจที่ตัวเองไร้สามารถ
ทั้งๆ ที่มีโอกาสมากมาย
แต่เพราะความไม่รู้
ปล่อยให้โอกาสมากมายหลุดมือไป

ฉันอาจจะเป็นคนโง่
ฉันอาจจะเป็นคนแพ้ คนไม่เอาไหน
แต่นั่นเป็นคนละเรื่องกับความรู้สึก shame ที่ฉันมีต่อตัวเองใน version เหล่านั้น
ฉันเป็นคนโง่ได้
ฉันเป็นคนแพ้ได้ เป็นคนไม่เอาไหนได้
แต่ฉันไม่จำเป็นต้องละอาย
เพราะทั้งหมดนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของฉันจริง

“ฉันพอจะทำอะไรได้ ฉันก็ทำ”

I am a beginner
, who has just realized himself
, who is doing whatever he can
, who is seizing whatever in reach
, who can bear the weight of shame
, to support those important to him
, and who is trusting that by doing so, he is moving closer toward becoming a real master

และคนอื่นที่มองเข้ามาเขาก็ไม่ได้สนใจเราขนาดนั้น
คนเราไม่ได้ละอายเพราะคนอื่น
คนเราละอายเพราะบางสิ่งในตัวเราเองที่เราไม่ยอมรับ
คนอื่นเห็นเราโง่ ไม่เอาไหน เค้าก็แค่เฉยๆ บางคนอาจรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ได้เห็นว่ายังมีคนแย่กว่าตัวเอง
เพราะฉะนั้นไม่ต้องรู้สึกแย่กับตัวตนเหล่านั้น