Alone in Kowloon

มันมีความถวิลหาบางอย่างเกิดขึ้น

เมื่อฉันได้เห็นภาพของเมืองในกำแพงเกาลูน

คงไม่ถึงกับบอกได้ว่า
ฉันอยากไปอยู่ในที่แบบนั้น

แต่บางส่วนในตัวฉัน
กลับรู้สึกโหยหาอะไรบางอย่างในนั้น

มันทำให้ฉันนึกย้อนกลับไป
เมื่อตอนยังเด็ก

ตอนที่ฉันมักใช้เวลาหลังเลิกเรียน
และในวันหยุด
ตะลอนเดินทางไปตามที่ต่าง ๆ มากมายเพียงลำพัง

เหมือนกำลังออกค้นหาสถานที่บางอย่าง
โดยที่ตัวฉันเองก็ไม่รู้ว่ากำลังตามหาอะไร

ฉันชอบไปอยู่ในที่ที่มีผู้คนมากมาย

ผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตของตัวเอง
โดยไม่สนใจฉัน

ไม่มีใครเรียกร้องอะไรจากฉัน
ไม่มีใครต้องการให้ฉันเป็นอะไร

แต่ในขณะเดียวกัน
ฉันก็ไม่ได้อยู่ในโลกที่ว่างเปล่า

บางทีอาจเรียกสิ่งนั้นได้ว่า

ความอิสระที่อบอุ่น

เมื่อโตขึ้น
ฉันกลับลืมความรู้สึกแบบนั้นไป

แต่ดูเหมือนมันไม่เคยหายไปไหน

มันเพียงหลับลึกอยู่ข้างใน
รอวันที่บางสิ่งจะปลุกมันขึ้นมาอีกครั้ง

หลายครั้ง
ฉันรู้สึกเป็นทุกข์จากการถวิลหาบางอย่างที่ไร้ชื่อ

ฉันเคยคิดว่ามันคือความเหงา

จึงลองพยายามสร้างความสัมพันธ์กับผู้คน

แต่เมื่อได้ลองจริง ๆ
ฉันกลับพบว่า

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการเลย

ฉันไม่ได้อยากมีเพื่อน

ไม่ได้อยากให้ใครมารู้จักฉัน

ฉันแค่อยากอยู่คนเดียว
ในที่ที่มีคนอื่นกำลังมีชีวิตอยู่รอบตัวฉัน

ฉันแค่อยากเชื่อมโยงกับโลก

โดยไม่ต้องผูกพันกับใคร